Οι μορφές του στερητικού συνδρόμου

Οι μορφές του στερητικού συνδρόμου

Το στερητικό σύνδρομο εμφανίζεται με διάφορες κλινικές μορφές. Ανάλογα σε κάθε περίπτωση είναι τα συμπτώματα του, μέχρι να κορυφωθούν και να φτάσουν στην ενιαία κατά κάποιο τρόπο συμπτωματολογία. H κορυφαία κλινική στιγμή είναι όταν ο ασθενής χάνει τον προσανατολισμό του, κυριαρχείται από νευροφυτικές διαταραχές και ψυχική θόλωση.

Σε αυτό το σημείο πλέον τα συμπτώματα του στερητικού συνδρόμου μπορούν να απειλούν και τη ζωή του ασθενούς, οπότε πρέπει πλέον να αντιμετωπίζονται αυτού καθαυτού σαν κλινικά προβλήματα. Πριν όμως φτάσει εκεί, μπορούμε να πούμε ότι η αρχή του στερητικού συνδρόμου μπορεί να έχει δυο διαφορετικές αφετηρίες.

Η μια να είναι οι ψυχολογικές και ψυχιατρικές επιπτώσεις κάποιας κατάστασης ή κάποιας συνήθειας και η δεύτερη να είναι τα αμιγώς σωματικά επακόλουθα μιας στέρησης κάποιας ουσίας ή κάποιου πράγματος. Όπως και να έχει το θέμα, πρέπει κανείς να ξεχωρίζει την αρχή του στερητικού συνδρόμου. Αυτό όμως προϋποθέτει την παρακολούθηση του ασθενούς και κυρίως τη θεώρηση του από την αρχή σαν ασθενή με ένα αμιγώς κλινικό πρόβλημα.

Βέβαια, τα όρια του στερητικού συνδρόμου είναι πάρα πολλά και πολλές φορές ιδιαίτερα αυτά της κοινωνικής προέλευσης του να μην «αγγίζουν» εμφανώς την αποδοχή σαν κλινικό φαινόμενο. Άσχετα όμως από τι πιστεύουμε και πως το θεωρούμε, δεν παύει να είναι μια νοσηρή κατάσταση που πρέπει να αντιμετωπιστεί με ιατρική σκέψη και μέσα.