Η σκλήρυνση κατά πλάκας και τα άλματα της αμύνης του οργανισμού

Η σκλήρυνση κατά πλάκας και τα άλματα της αμύνης του οργανισμού

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, το γνωρίζουμε όλοι, αλλά εκείνο που δεν ξέρουμε και τελευταία ανακαλύπτεται όλο και περισσότερο είναι ότι η κλινική μορφή της μπορεί να παρουσιαστεί σε πολλά αυτοάνοσα άλλα σύνδρομα, όπως είναι ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος ή όπως έχουμε διαπιστώσει και εδώ στη Βιονευρολογική αρκετά τακτικά και με τη μορφή αντιφωσφολιπιδικού συνδρόμου.

Βλέπουμε, δηλαδή, να υπάρχει μέσα στα κενά που δημιουργούνται με τις κλινικές εκφράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος μια «μεταπήδηση» πολλές φορές από τη μια κλινική εικόνα στην άλλη. Αυτό είναι και το γεγονός που δυσκολεύει διαγνωστικά πάρα πολύ τους γιατρούς, προκειμένου να αποφασίσουν για τη μια ή την άλλη ή καμία θεραπεία.

Η διστακτικότητα αυτή πολλές φορές έχει σαν αποτέλεσμα να «ροκανίζεται» ο χρόνος της θεραπείας σε μια άσχετη αναμονή, η οποία τελικά είναι εις βάρος του ασθενούς.

Γενικά όμως πρέπει να γνωρίζουμε με τις τελευταίες γνώσεις που έχουμε ότι η «μεταπήδηση» της κλινικής φαινομενολογικής εικόνας από τη μια μορφή στην άλλη είναι δυνατή και ιδιαίτερα όταν μεσολαβεί μια σκλήρυνση κατά πλάκας, ένας «εγκεφαλικός» λύκος ή η παρουσία ενός αντιφωσφολιπιδικού συνδρόμου.

Στην ουσία τις περισσότερες φορές έχουμε να κάνουμε με μια και μόνη διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος, που οφείλεται σε μια παθολογική, ανοσολογική μετάδοση, μέσω κυττάρων ή αντισωμάτων.